Në kohën e të madhit Ali Mema, kur loja ishte shpirtërore dhe s’kishte perëndi që ta ndrynte brenda një skedine, trajnerët ishin zotat e vetëm të futbollit, ata që përcaktonin se si do të vazhdonte fati i futbollistit. Në kohën e djalit të tij, trajnerit Ardi Mema, graviteti moral i futbollit ka ndryshuar aq ndjeshëm,
Ky paska qënë kampionati ideal për të konsumuar atë shprehjen e famshme, të denjë për ato që ndodhin në fushë,pa patur gajle se nuk ka spektatorë, se “Jo peshku i madh e ha të voglin, por i vogli e ha peshkun e madh”! Ilustrimi më i mirë është Bylisi, që veç talentit kolektiv që po
Kur shkarkohen edhe Xhampaolo tek Milani, kur rrezikojnë edhe Zidan e Valverde, përse të mos hiqen trajnerët edhe në Shqipëri? Ky është arsyetimi më i zakonshëm për të përligjur një tjetër “gijotinë” të stolit në Superligë, madje në stolin më të lavdishëm, atë 24 herë kampion të Tiranës. Ardian Mema nuk do të jetë më
Shumë vite më parë, tamam tamam në kohën e diktaturës, një i dehur, sapo doli nga lokali, nisi këngën që ia donte shpirti : “ Amerika, Amerika…” kur befas dikush i shfaqet si fantazëm, duke e provokuar : “ Si vazhdon kjo kënga”? I dehuri, i cili bëhet esëll në çast, improvizon tekstin : “
Janë fjalët e Karabecit, futbollistit të Tiranës, që me vepra ka treguar se është më i zoti se me frazat nëpër intervista.. kur përballet në fushë me kundërshtarët : “ I bëmë një nisje të mirë kampionatit, por u frymë shpejt. Nuk i shkon kësaj skuadre të fryhet pas një apo dy fitoresh dhe të
Sapo kishte nisur “jeta” në stadiumin e Shkodrës, tifozët kishin filluar të shtonin radhët duke besuar tek përralla e sivjetme futbollit, dhe mbërrin një ndeshje, që të merr mendtë! Një ndeshje e humbur në mënyrën më të pabesë me Partizanin , sa thuhej në stadium, me gjuhën e humorit shkodran, se ishin lodhur kot me
Një vit më parë, kur Kukësi po humbiste një ndeshje në pjesën e parë, ndodhi një “magji” në pushimin 15 minutësh. Një magji trazuese, sa në pjesën e dytë aktorët i vodhën rolet njëri- tjetrit: fituesi u bë humbës dhe humbësi u shpall fitues! Ç’kishte ndodhur në dhomën e Kukësit? Kishte hyrë presidenti Gjici, fjalimi
Dy ndeshjet e fundit të Kombëtares, ajo në Turqi dhe tjetra në Moldavi, po t’i gjykosh me gjuhën e kinemasë, njëra pati fund dramatik, ndërsa tjetra.. një fillim të lumtur. Në Stamboll, ku askush nuk e mendonte dot fundin e filmit , përveç orakujve, humbja me vetëvrasje në minutat e fundit, shkaktoi keqardhje, por edhe
Trajneri Reja, ditën e festimit të ditlindjes, mu në prag të ndeshjes me Turqinë, i paska thënë futbollistëve se pret një dhuratë simbolike nga ata gjatë ndeshjes! Veterani Italian , vetëm në fund të ndeshjes me Turqinë, e kuptoi se dhurata nuk kishte qënë për të, por për..turqit. Tepër ironik fakti, kur kujton se edhe
Cila është një nga arsyet që humbja në Turqi la shenjë disi ndryshe nga humbjet e tjera. Sapo bën këtë pyetje, të kujtohen rastet flagrante të sulmuesit Manaj. Pale ai para portës, kur nga ekrani dukej sikur mund të bëhej edhe me sy mbyllur. Prapë, nuk është Manaj fajtori i vitrinës për humbjen. Mos vallë
