Nëse do të besonim se ekziston perëndia e futbollit, në dy ndeshjet me Maqedoninë, ka qënë vullneti i saj që i ka dhënë më shumë peshë fatit, sesa logjikës dhe arsyes. Të mësuar që meritat t’i gjejmë në tokë dhe jo në qiell, kur i mundëm herën e parë maqedonasit, ca kujtuan se edhe shiu
Në pamje të parë ia arritëm qëllimit. Shqipëria mori një pikë në fushën tradicionalisht të vështirë të Maqedonisë, forcoi pozitat në vendin e tretë në grupin e Botërorit dhe thuajse shmangu plotësisht një nga rivalët. Trajneri Kristian Panuçi doli i pamposhtur edhe nga ndeshja e tij e dytë, por besohet as vetë italiani nuk mbeti
Të gjithë kishin kureshtje të shikonin dorën e Panuçit në ndeshjen debutuese, madje pretendohej edhe pak më shumë spektakël se zakonisht, meqë përballë do të kishim një ekip si Lihtenshtejni. Si dhe herë të tjera, kemi përjetuar një ndeshje pa shumë histori, ku momentet pikante mbeten vetëm minutat e golave, sidomos goli i dytë i
Ah, kjo minuta e fundit, apo mund të vajtohet ndryshe ,ah ne te minutës se fundit! Edhe ekipi “Shpresa” për të cilin qahemi se nuk ka “gjakun” e vëllait të madh, Kombëtares, ka vërtetuar se është pjellë e denjë e së njëjtës familje. E ka pësuar në minutën e 93-të apo 94-t, atëherë kur më
Në fund të fundit, vetëm Paris SG ia doli. As Mançester Siti me Aleksis Sançezin, as Arsenali apo Liverpuli me Tomas Lemarin, as Liverpuli me Van Dajkun e Sauthemptonit, askush me Pjer-Emerik Obamejangun, as Mançester Junajtidi me Ivan Perishiçin (Inter) apo Antuan Grizmanin (Atletiko), as Paris SG apo Atletiko me Fabinjon e Monakos. Dështim i
Sikur të kishte një emision televiziv “ Kampionate të humbur” , sa prekëse do të ishte ajo pjesa në studio kur prindi, zyrtarët e FSHF-së, dhe Superliga, fëmija e tyre, do ta mbyteshin me lotë, edhe pse e kishin sajuar vetë ndarjen e gjatë. Një ndarje krejt shqiptare, nga ato që Europa nuk na ndihmon
Kanë mbetur fare pak ditë, por ritmi nuk është ulur. Partizani vazhdon stërvitjen në Kasha të Italisë dhe trajneri Mark Iuliano mbetet kërkues ndaj lojtarëve, i bindur se në lojë është emri i tij i madh. Ish-lojtari imponues i Juventusit dhe i Italisë, e di mirë se sfida ndaj Skënderbeut nuk do të jetë aspak
Mos kërkoni qiqra në hell! Pse cili dyshonte se Panuçi s’do të ishte binjaku i De Biazit në shumë rituale. Apo menduat se janë “vëllezër italianë” kur Xhaka dhe Ergys Kaçe vazhdojnë të humbasin nga sytë kuqezi. Sido që të jetë puna, mos harroni se në Shqipëri, qoftë italian apo qoftë edhe kinez njeriu i
Ju kujtohet ajo parodia komike e tifozëve vlonjatë që një herë këndonin në kor duke sharë Vasil Rucin, ndërsa në fund të ndeshjes, e lëvdonin në kor dhe shanin veten, ngaqë “Cilja” e kishte lagur.. rrjetën. Edhe në rastin e Skënderbeut, i fundit i “mohikanëve” i mbetur në Europë, kur do të luajë sot në
Duhet të ketë qenë viti 1962, dhe një ndeshje basketbolli shkollash po zhvillohej në Tiranë. Ishte kampionati vendor i shkollave të mesme dhe aty, specialisti Nijazi Lleshi vuri re një djalë që luante shumë mirë. Ishte vetëm 15 vjeç dhe dallohej edhe mbi ata që ishin 18. Lleshi pyeti për emrin e tij dhe i
