Kapiteni i Uruguait dhe një prej mbrojtësve më të fortë të dekadës së fundit mësoi se vuan nga çrregullimi i deficitit të vëmendjes, pasi mori të njëjtën diagnozë si djali i tij 8-vjeçar. Tashmë, në moshën 31-vjeçare, ka vendosur të rikthehet në bankat e shkollës për të përfunduar studimet që i ndërpreu në adoleshencë. Të kthesh kokën pas dhe të rishikosh jetën tënde nuk është gjithmonë e lehtë. Ndonjëherë, vetëm atëherë arrin të kuptosh se çfarë të ka munguar gjatë gjithë kësaj kohe. Kjo është pikërisht ajo që po përjeton José María Giménez. Në pamje të parë, është e vështirë të imagjinohet se çfarë mund t’i mungojë një futbollisti të këtij niveli: kapitenit të Uruguait, një prej mbrojtësve më të mirë të 10 viteve të fundit, fitues i kampionateve dhe trofeve europianë, i cili gjatë karrierës ka përfituar mbi 30 milionë euro neto, pa llogaritur sponsorizimet dhe shpërblimet e tjera.
Por përgjigjja është shumë më e thjeshtë nga sa mund të mendohet: një diagnozë.
Giménez ka mësuar së fundmi se vuan nga ADHD, çrregullimi neurozhvillimor i njohur ndryshe si çrregullimi i deficitit të vëmendjes dhe hiperaktivitetit, i cili ndikon në përqendrimin, kontrollin e impulseve dhe të emocioneve. Zbulimi erdhi në një moment të veçantë, pasi të njëjtën diagnozë mori edhe djali i tij 8-vjeçar. Në një intervistë për Shoqatën e Futbollistëve Uruguaianë, mbrojtësi rrëfeu se ky zbulim ishte si të hiqte një filtër nga jeta e tij. Fillimisht, ai kuptoi shumë më mirë marrëdhënien me të birin. Kur i fliste dhe fëmija nuk reagonte, Giménez mendonte se ishte thjesht mungesë respekti apo interesi.
“Po të flas ty, më trego respekt. Nuk mund të sillesh kështu”, i thoshte ai.
Kur kuptoi arsyen e vërtetë të sjelljes së të birit, emocionet e pushtuan. Qau, sepse për tetë vite me radhë nuk kishte arritur ta kuptonte plotësisht. Madje, vendosi t’i shpjegonte se tashmë kishin diçka të përbashkët: “Je i veçantë, ashtu si babi. Prandaj, çdo mëngjes duhet të marrim një pilulë për t’u përqendruar dhe për të qëndruar të qetë”. Pas këtij momenti, Giménez nisi të rishikonte të gjithë jetën e tij, duke e parë të kaluarën nën një këndvështrim krejt tjetër. Dhe, ashtu siç kishte bërë gjithmonë në fushën e lojës, arriti të zbulonte një mënyrë të pazakontë për të përballuar kundërshtarin.
Në futboll, José María Giménez ka qenë gjithmonë një mbrojtës i veçantë. Aktualisht, ai po kërkon një sfidë të re në karrierën e tij, me një huazim te Deportivo La Coruña dhe mundësi blerjeje, por vitet e para te Atlético Madrid e kthyen në një nga simbolet e filozofisë së Diego Simeones. Me një trup kompakt, fizik të fuqishëm, markim agresiv dhe intuitë të jashtëzakonshme për të lexuar lojën, uruguaiani ishte një makth për sulmuesit më të mirë të botës. Ai nuk mbështetej vetëm te forca fizike, por edhe te aftësia për të parashikuar lëvizjet e kundërshtarëve dhe për t’i nxjerrë ata jashtë ritmit.
Në debutimin me kombëtaren e Uruguait, kur ishte vetëm 18 vjeç, u përball me Kolumbinë dhe veçanërisht me Radamel Falcaon, i cili në atë periudhë konsiderohej një prej sulmuesve më të mirë të botës. Për 90 minuta, Giménez përdori një taktikë të pazakontë: nuk e ofendoi kundërshtarin, por e bombardoi me pyetje të çuditshme.
