Dejan Savicevic, i njohur si Dejo ose “Gjeniu”, ka mbushur 60 vjeç dhe mbetet një prej figurave më të respektuara të futbollit malazez. Ish-ylli i Yllit të Kuq të Beogradit dhe Milanit jeton sot në Podgoricë dhe prej 20 vitesh mban postin e presidentit të Federatës Malazeze të Futbollit, ndërsa është rizgjedhur shtatë herë dhe mandati i tij aktual përfundon në vitin 2029. Savicevic ka qenë i martuar me Vanja Brajoviqin deri në vitin 2000 dhe ka dy fëmijë, Vladimirin dhe Tamaran, si dhe katër nipër e mbesa, ndërsa aktualisht ndan jetën me partneren Jelena Babiq. Në një intervistë me rastin e 60-vjetorit, ai tregon se ndihet shumë mirë dhe se aktualisht shijon kohën në shtëpinë e tij buzë detit në Budva, ku merret edhe me shëtitje me varkë, ndonëse angazhimet dhe kontaktet nuk i mungojnë. Pavarësisht se është president vullnetar dhe nuk merr asnjë euro për këtë detyrë, Savicevic shprehet se ndihet me fat që vazhdon të merret me futbollin. Duke kujtuar karrierën e tij si futbollist, ai rikthehet te vitet kur argëtonte tifozët me driblime, shpërthime dhe gola, duke e konsideruar veten me fat që ka luajtur për klube të mëdha dhe ka fituar dy Kupa Kampionesh, me Yllin e Kuq dhe Milanin.

Megjithatë, ai tregohet modest kur flet për pseudonimin “Gjeniu”, duke thënë se ishte thjesht një lojtar shumë i mirë dhe se emri iu vendos nga gazetarët e “Gazzetta dello Sport”, ndoshta për shkak të fantazisë dhe aftësisë për të bërë në fushë gjëra që të tjerët nuk mundeshin. Savicevic pranon se pseudonimi i pëlqen, sidomos sepse është një emër simpatik dhe që miqtë e shokët e skuadrës e përdorin shpesh për ta ngacmuar.

Një prej momenteve më të paharrueshme të karrierës së tij ishte goli ndaj Barcelonës në finalen e Ligës së Kampionëve të vitit 1994, të cilin ai e konsideron më të bukurin e jetës së tij. Një natë para finales, presidenti i Milanit, Silvio Berlusconi, i kishte thënë: “Dejan, nëse je gjeni, dëshmoje!”, ndërsa Savicevic iu përgjigj në mënyrën më të mirë të mundshme, duke shënuar një gol spektakolar në një ndeshje që e kujton si të mrekullueshme nga fillimi në fund. Fëmijëria e tij nisi në Podgoricë, ku babai punonte si shef i hekurudhës dhe drejtonte rreth 900 punonjës. Savicevic rrëfen se ishte një “bandit i ri” dhe se pa futbollin mund të kishte përfunduar në një rrugë krejt tjetër. Ai mësoi të driblonte në një fushë me gurë pas stacionit të trenit, shpesh duke ikur nga shtëpia për të luajtur, ndërsa në moshën 13-vjeçare u bë pjesë e OFK Titogradit. Pas dy vitesh kaloi te Buduçnosti dhe në moshën 16-vjeçare debutoi në Kategorinë A, duke u cilësuar nga mediat si një “fenomen” dhe një fantazist me këmbë magjike. Ai pranon se nuk ishte një golashënues i madh, pasi preferonte të jepte asistime dhe të shijonte golat e shokëve të skuadrës. Me Buduçnostin arriti edhe te Kombëtarja, ku në moshën 20-vjeçare shënoi në fitoren 4-0 ndaj Turqisë. Në vitin 1988 u transferua te Ylli i Kuq i Beogradit, kampion i Jugosllavisë, ku u bë shpejt një prej lojtarëve kryesorë dhe fitoi Kupën e Kampioneve.

Pavarësisht se ka luajtur edhe për Rapidin e Vjenës dhe Milanin, Savicevic e konsideron Yllin e Kuq skuadrën e tij të parë të zemrës. Milani, megjithatë, zë një vend të veçantë në kujtimet e tij. Ai mbërriti në Itali në vitin 1992, pasi kishte pasur mundësi të transferohej te Juventusi, Roma apo Monaco, por zgjodhi kuqezinjtë sepse Serie A ishte në atë kohë kampionati më i fortë dhe më prestigjioz në botë. Fillimi nuk ishte i lehtë, për shkak të problemeve fizike dhe konkurrencës së fortë nga lojtarë si Gullit, Van Basten, Rijkaard dhe Papin, por ai beson se zgjedhja për të shkuar te Milani ishte ndër vendimet më të mira të karrierës. Sipas tij, në asnjë skuadër tjetër nuk do të kishte fituar aq shumë dhe nuk do të kishte pasur të njëjtën dukshmëri. Ai kujton me nostalgji tifozët e Milanit dhe koreografitë e tyre, të cilat i konsideronte si një motivim të jashtëzakonshëm, ndërsa ndihet i kënaqur që edhe pas më shumë se 20 vitesh vazhdon të kujtohet dhe të krahasohet me Michel Platinin. Savicevic ka pasur gjithmonë një admirim të veçantë për futbollistët me fantazi të madhe. Ai veçon Diego Maradonën, ndërsa para tij kishte adhuruar Anto Miroçeviqin dhe Safet Susiqin.

Me Maradonën nuk pati mundësi të krijonte miqësi personale, por luajti kundër tij në Kupën e Botës 1990, në ndeshjen e zhvilluar në Firence, ku Jugosllavia triumfoi me penallti. Savicevic shënoi golin e tij, ndërsa Maradona humbi penalltinë. Një tjetër idhull i madh ishte Platini, të cilin e konsideronte futbollistin ideal. Ai kujton një ndeshje kundër Francës në Beograd, ku hyri në fushë kur Franca kryesonte 2-1, dha dy asistime dhe ndihmoi Jugosllavinë të fitonte 3-2. Në fund të takimit dëshironte t’i fliste Platinisë dhe t’i prezantohej, por nuk dinte frëngjisht dhe momenti kaloi pa mundur t’i thoshte asnjë fjalë. Sa i përket Milanit të sotëm, Savicevic pranon se e ka parë vetëm në fragmente dhe se skuadra e tanishme është shumë ndryshe nga ajo me të cilën ai luante, kur Milani ishte vazhdimisht në finalet e Champions League. Ai e përshkruan ekipin aktual si të ri e të freskët dhe vlerëson reagimin ndaj Lazios, duke theksuar se duhet treguar durim dhe se gabimet janë pjesë e futbollit. Sipas tij, cilësia do të dalë në pah me kalimin e kohës, edhe pse aktualisht Interi i duket më përpara. Savicevic beson se sezoni është i gjatë dhe i ndërlikuar dhe kujton se edhe atij iu desh të priste rreth një vit e gjysmë për të shkëlqyer te Milani. Për “Gjeniun”, futbolli mbetet ende një pasion i pandalshëm, ndërsa 60-vjetori e gjen me të njëjtën dashuri për lojën që e bëri një prej ikonave më të mëdha të futbollit malazez.