Një finale që do të mbahet mend gjatë në historinë e futbollit afrikan. Jo vetëm për trofeun, por për atë që ndodhi në momentet më dramatike të ndeshjes.

Në frymën e fundit të kohës së rregullt, arbitri akordon një penallti të dyshimtë në favor të Marokut. Vendimi ndez menjëherë revoltën te lojtarët e Senegalit, të cilët shpërthejnë në zemërim dhe mosbesim. I bindur se po i grabitet ndeshja në çastin më të rëndësishëm, ekipi vendos të largohet nga fusha. Pamje të rënda, tension maksimal dhe një skandal nën sytë e gjithë botës.

Në atë moment kritik, del në skenë kapiteni i Senegalit. Njeriu që shihni në foto merr situatën në dorë – fjalë për fjalë. Një nga një, ai i kap shokët e skuadrës dhe i rikthen në fushë. I bind, i shtyn, i motivon. Si kapiten i vërtetë. Si njeri, para se të jetë futbollist.

Ai e di se largimi do të thotë humbje automatike. E di se Senegali meriton ta luajë këtë finale deri në fund, jo të dorëzohet mes kaosit dhe padrejtësisë.

Në minutën e 112-të, Brahim Díaz shkon te pika e bardhë. Provon “cucchiaio”-n. Gabon. Shpërthen në lot. Loja shkon në shtesë.

Në pjesën e parë të kohës shtesë, Senegali gjen golin me Gueye dhe mbyll llogaritë. Fitorja vlen Kupën e Afrikës, e dyta në historinë e vendit.

Por heroi i mbrëmjes nuk është autori i golit. Është kapiteni. Pa gjestin e tij, pa karizmën dhe ndjenjën e përgjegjësisë, Senegali do ta kishte humbur këtë Kupë Afrike – ndoshta më të diskutuarën dhe më skandalozen ndonjëherë – pa e përfunduar as ndeshjen.

Mes një penalltie që nuk duhej të ekzistonte, ai u kujtoi të gjithëve se çfarë është futbolli kur shpëtohet nga njerëzit e duhur. Nuk shënoi golin vendimtar. Bëri diçka shumë më të madhe: shpëtoi një komb nga dorëzimi.